Marina Vilalta, geboren in 1927 in een arm gezin van twaalf kinderen, werd de oudste actieve herder van Catalonië. Ze had weinig schooltijd, leerde lezen en schrijven nooit en raakte al op jonge leeftijd met het hoeden van schapen.
Na haar huwelijk op 22-jarige leeftijd verhuisde ze naar de andere kant van de berg Taga en bleef de enige vrouwelijke herder in haar omgeving. Ze nam haar kudde, die ooit tot 130 dieren reikte, dagelijks mee naar de bergen van de Ripollès, zelfs in de late jaren 90.
In 2022 werd ze bekroond met de Creu de Sant Jordi, maar reisde niet naar Barcelona om de prijs te ontvangen; ze wilde de onderscheiding liever aan een jonge herder overhandigen. Ondanks haar leeftijd bleef ze de traditionele liederen van de streek uit het hoofd kennen en leverde ze zeven nummers aan het Càntut‑project.
Ze inspireerde journalist Abraham Orriols, die in 2023 het boek “Una vida a les muntanyes” schreef. In 2022 had ze nog ongeveer vijftig schapen, maar de familie kon de kudde niet voortzetten; haar zoon en kleinzoon werkten in de bouw.
Ze verwachtte dat de kudde na haar overlijden grotendeels zou verdwijnen. Marina Vilalta stierf in de nacht van 13 op 14 september 2026, 99 jaar oud, en bleef tot haar laatste dagen de bergen in met haar schapen, een leven dat de traditionele extensieve veeteelt in Spanje weerspiegelt.
