Rust in vrede, de grote Tim Curry. Bron: Jaguar PS - Shutterstock De Britse acteur Tim Curry is op 80-jarige leeftijd overleden. Hij laat een carrière achter vol onvergetelijke rollen waarin camp, dreiging en puur theatraal lef samenkwamen. Volgens berichten is hij dinsdagavond in zijn huis in Los Angeles overleden, na jaren van gezondheidsproblemen als gevolg van een zware beroerte in 2012. Hij werd in 1946 in Cheshire geboren als Timothy James Curry en groeide op als zoon van een aalmoezenier bij de Royal Navy en een schoolsecretaresse. Zijn vader stierf toen hij 12 was, een vroege tegenslag die zijn jeugd, die hij deels in Plymouth en op kostschool doorbracht, sterk heeft gevormd. Toen hij later Judi Dench in *Cabaret* zag, werd zijn vastberadenheid om te acteren aangewakkerd. Hij volgde een opleiding in drama en Engels aan de Universiteit van Birmingham, waarna hij al vroeg werk in het West End kreeg, waaronder een rol in *Hair*, waar hij voor het eerst Richard O’Brien tegenkwam. Die ontmoeting veranderde alles. O’Briens nieuwe musical had een meer dan levensgrote, gekke wetenschapper nodig. Curry nam de rol van Dr. Frank-N-Furter op zich in de originele Londense productie van The Rocky Horror Show uit 1973, in de piepkleine ruimte boven in het Royal Court Theatre. Wat begon als een bescheiden reeks voorstellingen, groeide uit tot een fenomeen dat de Atlantische Oceaan overstak, Broadway veroverde en in 1975 uitgroeide tot een cultfilmklassieker. Decennia later stromen de toeschouwers nog steeds massaal naar middernachtvoorstellingen, waar ze de teksten meeschreeuwen en de Time Warp dansen in visnetkousen. Hoe een gesprek in de bus een icoon creëerde Curry gaf ooit toe dat de beroemde stem van Frank-N-Furter afkomstig was van een vrouw uit de hogere klasse die hij in een Londense bus had horen praten en die vastbesloten was om te klinken als de koningin. Hij ging op zoek naar de meest comfortabele zwarte damesschoenen met hakken die hij kon vinden (die later werden omgebouwd tot plateauzolen) en hergebruikte een Victoriaans korset uit een eerdere toneelrol in *The Maids*. Hij hield van gewaagde keuzes en zei vaak dat die aanpak het beste bij hem paste. Prinses Diana vertelde hem later dat de show „mijn opvoeding helemaal compleet maakte“, waarbij ze die zin met een ondeugende glimlach uitsprak die hem nog jarenlang aan het lachen maakte. Een bijzonder grappige episode was toen hij uit een middernachtvoorstelling van zijn eigen film in New York werd gezet. Het personeel deed zijn telefonische reservering af als weer een grapje en beschuldigde de echte Curry er later van een bedrieger te zijn, met het argument dat hij er niet eens op zichzelf leek. Hij liet zijn paspoort zien en liep vervolgens met vrienden weg in plaats van te blijven. Van korset tot clown en de hoorns van de duivel Het toneelwerk bleef gedurende zijn hele carrière centraal staan. Hij verdiende Tony-nominaties voor *Amadeus* en *My Favorite Year*, plus Olivier-nominaties voor *The Pirates of Penzance* (als de Piratenkoning) en *Spamalot* (als Koning Arthur). Op het witte doek bracht hij sluwe humor in de rol van Rooster Hannigan in Annie, de butler Wadsworth in Clue, kapitein Haak in Muppet Treasure Island en de achterdochtige Mr. Hector in Home Alone 2. Ook stemrollen hielden hem bezig, van Nigel Thornberry in The Wild Thornberrys tot talloze tekenfilms en videogames. Pennywise de Clown in de IT-miniserie uit 1990 joeg een hele generatie de stuipen op het lijf, hoewel Curry zelf zijn hele leven al bang was voor clowns. In contracten stond vermeld dat er tijdens het aanbrengen van de make-up geen reflecterende oppervlakken in zijn buurt mochten zijn, en een jonge medespeler onderbrak eens een scène om te zeggen dat de vertolking echt angstaanjagend was. Curry verontschuldigde zich beleefd en zei dat dat juist de bedoeling was. Het filmen van Legend bleek opnieuw een fysieke beproeving.
Het aanbrengen van de volledige lichaamsprothesen voor de Heer van de Duisternis nam wel acht uur in beslag. Om ze te verwijderen moest hij lang in bad liggen; door ongeduld scheurde hij ooit zijn huid, waardoor hij een week lang met tijdelijke oplossingen moest werken. Later maakte hij grapjes over het hele proces met zijn typische droge humor. Een carrière gebouwd op tegenstrijdigheid en charme Curry zocht zelden de schijnwerpers op buiten het podium en beschermde zijn privéleven zorgvuldig. Vrienden en collega’s spraken vaak over zijn scherpe humor en zijn weigering om zichzelf al te serieus te nemen. Nadat hij door een beroerte in 2012 gedeeltelijk verlamd raakte en afhankelijk werd van een rolstoel, verscheen hij nog steeds op jubileumevenementen van Rocky Horror, waar hij grappen maakte over het feit dat hij „zonder benen“ was en contact bleef maken met fans. Zijn memoires uit 2025, *Vagabond*, hadden diezelfde ondeugende toon en vertelden over alles, van avonden in Studio 54 tot een ongemakkelijk gesprek met Donald Trump op de set van *Home Alone 2*. De Britse acteerwereld bloeit al lang dankzij acteurs die moeiteloos kunnen overschakelen van hoogdravend drama naar pure ondeugendheid. Curry belichaamde die traditie. Of het nu ging om een West End-musical, een Hollywood-komedie of een late-night cultvertoning: hij bracht precisie, ondeugendheid en een weigering om op veilig te spelen. Zijn werk gaf generaties de vrijheid om anders te zijn, hardop te lachen en zich over te geven aan het belachelijke. Fans zullen de Time Warp blijven dansen. Zowel het toneel als het witte doek voelen zonder hem iets minder kleurrijk aan. Deel dit verhaal Volg Euro Weekly News op Google News Ontvang het laatste nieuws uit Spanje, reisupdates en verhalen van expats rechtstreeks in je Google News-feed.
