De Spaanse termen pica‑pica en picoteo worden vaak door elkaar gebruikt, maar ze hebben een subtiel verschil. Picoteo beschrijft de manier van eten – het nemen van kleine hapjes met de vingers – terwijl pica‑pica verwijst naar de tafel vol diverse gerechten.
In cafés en thuis delen mensen graag kleine porties, vaak te beginnen met koude items zoals jamón ibérico, olijven, manchego, ingeblikte mosselen, picos, boquerones en fuet. Daarna volgen warme snacks zoals croquetas, tortilla de patatas en patatas bravas.
In de provincie Alicante noemt men zo’n assortiment een picaeta. Volgens de website Tapas Hunters bereiden de meeste Spanjaarden bij een bezoek van vrienden een koude pica‑pica, die weinig kooktijd vereist en het gesprek centraal stelt.
Op zondag is de la hora del vermut, een glas vermut, een gebruikelijke traditie. Een pica‑pica kan een volledige maaltijd zijn, met meerdere schaaljes warm en koud, in tegenstelling tot een Nederlands borrelplankje dat meestal een kleine snack bij het drankje is.
In Argentinië en Uruguay is er een vergelijkbare ‘picada’, ontstaan door Spaanse en Italiaanse immigranten. Bij het bestellen van een kaasplankje in Spanje krijgt men vaak een blok membrillo.
Voor toeristen is het handig om in een bar een paar raciones of media ración te bestellen en deze in het midden van de tafel te plaatsen; zo blijft men langer in de bar, omdat niemand afrekent voordat het laatste croquetje is verdwenen.














